استیتمنت

گاهی تاریخ، خود را نه با واژه‌ها، که با صدای خط و زخمِ فرم در جهانِ تصویر، روایت می‌کند. در روزهایی که زمین و آسمان ایران انباشته بود از صدای انفجار، هنرمندانِ خانهطراحی، ویرانی را به زبانِ فرم درآوردند. آوارِ جنگ در این آثار، نه‌صرفاً خرابه، بلکه ریتمی از خط است که به هندسه‌ای از سکوت بَدل شده و به حافظۀ بصریِ جمعیِ ما. هر طراحی، نشانی از نگاه در برابر فراموشی است؛ گویی سلاحِ سردِ مداد، آن‌چه را جنگ از جهان ربوده، در قلمرو طراحی محض دوباره بازسازی می‌کند این نمایشگاه در دو نسخه شکل می‌گیرد: «سایه»؛ جایی که فرم در خالص‌ترین و انتزاعی‌ترین وضعیت خود در منطقه‌ای ناپایدار، اما به شکلی تراش‌خورده ظهور می‌یابد. و «صورت» که انسان در آن، چون شبحی برآمده از حافظه و آسیب، جانی دوباره می‌گیرد. گنجِ فرم یادمانی از گذشته نیست؛ گواهی است بر توانِ طراحی معاصر برای تبدیلِ رنج به آگاهی، ویرانی به زیبایی و خاطره به افقی برای آینده. این آثار در همان لحظه‌های جنگ خلق شده‌اند

فرهاد گاوزن/ تیر 1405